SkÝ­asaga fjallabygg­ar

/* /*]]>*/ 25. j˙nÝ 2008 A­ heimili Erlu Svanbergsdˇttur HlÝ­arvegi 43, Siglufir­i Birgir Gu­laugsson, byggingameistari f. 28. aprÝl 1941 d. nˇvember

Erla Svanbergsdˇttir

25. júní 2008

Að heimili Erlu Svanbergsdóttur Hlíðarvegi 43, Siglufirði
Birgir Guðlaugsson, byggingameistari f. 28. apríl 1941 d. nóvember 2007

Erla Svanbergsdóttir er fædd og uppalin á Ísafirði. Fæðingardagur Erlu er 20. febrúar 1944. Erla kynntist manninum sínum, Birgi Guðlaugssyni, á skíðamóti á Ísafirði 1961. Hún var áhorfandi en hann að keppa. Birgir var kominn af mikilli skíðaætt, Gosaættinni svokölluðu á Siglufirði. Faðir hans, Guðlaugur Gottskálksson, var mikið á skíðum og starfaði mikið í kringum íþróttina. Birgir var alinn upp í hópi fjögurra systra og var hann að því leitinu til hálfgerður gulldrengur, að sögn Erlu. Skíðaiðkun var honum í blóð borin og einhvern tíman var haft á orði að hann hefði fæðst með skíðin á fótunum. Æskuheimili Birgis var mjög mótað af öllu því sem viðkom skíðaiðkun. Faðir hans starfaði í félagsmálum skíðamanna, meðal annars sem skíðadómari og fararstjóri á utanbæjarmótum. Oft voru haldnir fundir heima hjá foreldrum hans. Fjölskyldan var í Skíðafélaginu Siglfirðingi, sem var í daglegu tali nefnt Nýja félagið. Móðir hans, Þóra Björnsdóttir Olsen, sá um að allir fengju kaffi og nóg meðlæti er fundir voru haldnir og því má segja að hún hafi tekið þátt í þessum félagsstörfum líka. Birgir og systur hans lágu stundum á hleri þegar fundað var, þau áttu að vera sofnuð en lágu uppi á lofti og fylgdust með því sem fram fór. Þannig hafði uppeldið og heimilislífið mikil áhrif á Birgi, sem varð snemma góður skíðamaður. Þetta fjölskyldumynstur endurtók sig er hann fór að búa með Erlu því hann hreif hana með sér á skíði og börnin þeirra þrjú tóku öll þátt í þessu frá blautu barnsbeini. Erla leggur mikla áherslu á að skíðaiðkunin hafi verið fjölskyldusport hjá þeim. Hún segir að þetta hafi mikið uppeldisgildi fyrir börn og samveran hafi mjög jákvæð áhrif á fjölskyldulífið. Flestar helgar yfir veturinn fóru í það að ganga á skíðum en á sumrin var farið í fjallgöngur. Birgir lagði mikla áherslu á að halda sér í formi allan ársins hring og það gerði hann meðal annars með því að ganga á fjöll á sumrin. Auk þess stundaði hann knattspyrnu og lyfti lóðum. Hann eignaðist sín fyrstu handlóð þegar hann var unglingsstrákur og fljótlega voru félagar hans farnir að hafa áhuga á þessu líka. Eins og Erla segir þá hreif hann alltaf alla með sér. Á unglingsárum fóru strákarnir í kraftakeppnir, sem þeir félagarnir hafa oft minnst á á seinni árum. Helgi Sveinsson kenndi leikfimi í barnaskólanum á Siglufirði og hafði hann mjög góð og jákvæð áhrif á börnin.

Skíðin voru ekki mikilvæg til að komast á milli staða þegar Birgir var að alast upp en aftur á móti voru allir krakkar að leika sér á skíðum á þeim tíma. Þetta hefur mikið breyst á síðustu árum sökum veðráttunnar og skíðaiðkun ekki almenn, eins og hún var þá. Erla kom til Siglufjarðar snemma á sjöunda áratugnum og fór að búa með Birgi. Hún leggur mikla áherslu á að atvinnulífið á Siglufirði hafi haft mikil áhrif á skíðaiðkun bæjarbúa. Á meðan síldin skapaði fólki atvinnu yfir sumarið hafi skíðin átt hug og hjörtu fólks á veturnar, en lítið var um fasta vinnu yfir veturinn.

Erla lýsir Birgi sem rólegum og traustum manni með mikinn sjálfsaga. Hann var þægilegur og ljúfur  maður, þrátt fyrir þennan mikla aga. Aginn kom aldrei niður á öðrum og hann hafði gott lag á börnum. Náði vel til þeirra og spjallaði við þau á jafnrétttisgrundvelli. Hjá honum var þjálfun númer 1,2 og 3. Hann hugsaði vel um heilsuna og þar skipti bæði hreyfing og mataræði miklu máli. Birgir var svo áhugasamur að hann varð sér út um ýmsar bækur sem tengdust heilsu og hreyfingu. Hann kynnti sér ólíkar íþróttagreinar með bókalestri og var áhugamaður um flestar íþróttir. Árið 1962 fór hann til Noregs til að þjálfa sig á skíðum, en á þeim tíma var ekki algengt að menn færu erlendis í þjálfun. Eftir slíkar reisur komu menn klyfjaðir heim af alls kyns skíðaútbúnaði, jafnvel með nokkur pör af skíðum. Þegar menn fóru til útlanda reyndu þeir að komast í verksmiðjurnar og versla þar á góðum kjörum, því útbúnaðurinn var dýr og úrvalið hér heima takmarkað. Birgir tók þátt í Ólympíuleikunum 1964. Ferðir og uppihald var borgað fyrir keppendur en þeir þurftu sjálfir að kaupa búninga og annan útbúnað.   

Birgir sat aldrei í stjórn en hann kom oft að mótshaldi og var stundum göngustjóri og sá um að leggja göngubrautir. Auk þess voru vanir skíðamenn eins og hann oft notaðir í ýmis verkefni. Þegar rafmagnið fór af voru þeir sendir upp í fjall og þegar það þurfti að sækja kindur langt upp í fjöll voru þeir sendir í fjárleitir.

Birgir var fyrst og fremst göngumaður. Gangan var sú skíðagrein sem krafðist mestrar útsjónarsemi, að sögn Erlu.

Hinar greinarnar byggðu meira á heppni, þó vissulega hefði góð þjálfun mikið að segja. Erla segir að Birgir hafi verið mjög einbeittur fyrir mót og andlegur undirbúningur hafi ekki verið síður mikilvægur en líkamlegur. Eins skiptu utanaðkomandi þættir miklu máli, t.d. þurfti að mæla hitastig í lofti og snjó til að finna út hvaða áburð best væri að nota hverju sinni. Menn áttu alltaf til ótal tegundir af áburði sem þeir tóku með sér í sérstökum töskum.

Birgir fór í Vasagönguna í Svíþjóð árin 1996, 1997, 1998 og 1999.   

header
Hafa Samband
moya - ┌tgßfa 1.14 2010 - Stefna ehfStefna hef - Moya